امّا شهرت روايى ، عبارت از اسباب ترجيح يكى از دو روايت رسيده در موضوعى ، بر ديگرى است . امّا شهرت عملى ، عبارت از استناد مشهور به روايتى در صدور فتواست ، و اين شهرت عملى از مميزات حجّت از عدم حجّت است . اما شهرت فتوايى ، نه جبران كننده ضعف سند روايت است و نه از اسباب ترجيح ؛ با اين بيان اگر مورد سؤال از قبيل شهرت عملى باشد نكته مورد نظر شما درست است ، و اين ملاك در غير روايات فقهى نيز جريان مىيابد ، و گر نه اثرى در عمل پيشينيان اصحاب بر جبران ضعف سند حديث نيست و ضعف سند آن را جبران نخواهد كرد . در اين مورد بيشتر دقت كنيد . 49 . اميرمؤمنان به‌هنگام هجوم به حضرت فاطمه ( عليها السلام ) ( * ) س . موضوعى ذهن مرا به خود معطوف مىدارد و تحمّل آن برايم طاقت‌فرساست ، و آن موضوع اين است كه : از سويى غيرت و شهامت اهل‌بيت ( عليهم السلام ) را در حق‌طلبى و دفاع از حق و عدالت ، به ويژه پدر شهيدان امام حسين روحى له الفداء مىبينم كه وصف‌ناپذير است ؛ آن‌حضرت را هنگام شهادت فرزندش على اكبر مىنگرم كه پيكر پاك او را بر روى ريگ‌هاى تفتيده كربلا مىگذارد و به‌سوى خواهرش عقيله بنىهاشم حضرت زينب روحى لهَا الفداء مىرود تا مباد خطرى متوجه حرمت و كرامت او گردد ، با ديدن اين روحيه بلند و پرشكوه ، با اين پرسش روبه‌رو